Ο μονόδρομος Επιστράτευση και η ουρά του γαϊδάρου

* Λογικά, δεν απέμεινε καμιά άλλη επιλογή για την κυβέρνηση παρά ο δρόμος της πολιτικής επιστράτευσης των απεργών ιδιοκτητών φορτηγών και (κυρίως) βυτιοφόρων. Οσες ώρες καθυστερήσει μετά τη μία το μεσημέρι χθες θα αποκαλύπτουν την αδυναμία της για αποφασιστικές πρωτοβουλίες. Δεν θα σταθώ στα αυτονόητα περί των μεγάλων αρνητικών συνεπειών και προβλημάτων σε όλους τους τομείς.
Θα επισημάνω ότι η κυβέρνηση ακολούθησε δύο σκληρές επιλογές έως τώρα, συγκρουσιακής λογικής, παρά τις τηλεοπτικές υποκρισίες περί διαλόγου, διάθεσης για συνεννόηση και αμοιβαίες υποχωρήσεις. Τίποτα από όλα αυτά δεν επέδειξε στην πράξη.
Αιφνιδίασε με τη (μονομερή) ανακοίνωση του νομοσχεδίου και τους περισσότερους όρους του και βεβαίως χθες μεσημέρι με το τελεσίγραφο «λύστε την απεργία πρώτα και μετά διάλογο».
* Εχω την άποψη ότι η απεργία στα φορτηγά – βυτιοφόρα είναι η πρώτη μεγάλη σύγκρουση με ένα σκληρό συντεχνιακό συνδικάτο (σκληρότερο από εκείνα της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ) και αποτελεί ένα προανάκρουσμα των συγκρούσεων – αναταραχών – αναμετρήσεων του φθινοπώρου. Με τα συνδικάτα και τους εργαζομένους της ΔΕΗ, του ΟΣΕ και άλλους κλάδους. Προπονείται και δίνει δείγματα η κυβέρνηση αυτόν τον καιρό για το (θεωρούμενο) «καυτό φθινόπωρο» και τον χειμώνα. Προσδιορίζει τις αντοχές της για τότε. Δεν νομίζω στην περίπτωση αυτή ότι μπορούσε, επίσης, να βασισθεί στον κομματικό της μηχανισμό και στους οπαδούς του ΠΑΣΟΚ. Ομως βρέθηκε σε καλύτερη συνοχή σε επίπεδο βουλευτών και υπουργών. Θα έλεγα και λαϊκής συμπαράστασης – αγανάκτησης κατά των απεργών με τις νταλίκες, τα φορτηγά και τα 1.300 βυτιοφόρα Δ.Χ. Οντως, οι απεργοί βρίσκονται από χθες σε δεινή θέση, η όξυνση της σύγκρουσης είναι αδιέξοδη επιλογή, αλλά βεβαίως το κόστος για το ΠΑΣΟΚ (σ’ έναν μάλλον φιλικό του μεταπρατικό – εμπορικό χώρο) υπολογίσιμο κομματικά. Το φοβούνται.
* Η κυβέρνηση θα μοιράσει την ευθύνη της επιστράτευσης σε όλους τους υπουργούς (και όχι μόνο στους 3–4 αρμόδιους) και είμαι σίγουρος ότι εκτός από την επίκληση «εθνικό, κοινωνικό συμφέρον», κύρια επιχειρηματολογία της θα είναι η συνέχεια, αξιοπιστία της χώρας απέναντι στις δεσμεύσεις της Τρόικας. Στις διεθνείς της υποχρεώσεις. Δήθεν χωρίς διάθεση σύγκρουσης με τους απεργούς ή κοινωνικής απομόνωσής τους. Αυτά τα έχουν αφήσει για τα φιλικά τους ΜΜΕ.
Βέβαια, θα υπάρξουν (εκ παραλλήλου μόνο) δικαιολογίες για την προσφυγή στη λύση της πολιτικής επιστράτευσης, παρά την πολιτική ευαισθησία του ΠΑΣΟΚ. Σενάριο φαντασίας ασφαλώς; Εσταξε η ουρά του γαϊδάρου με την επιστράτευση, όταν η κυβέρνηση (με ίδια, συχνά, βούληση) δεν άφησε όρθιο κανένα συνταγματικό κοινωνικό δικαίωμα. Μισθολογικό, ασφαλιστικό, εργασιακό, μισθολογικό.
Η Τρόικα και το Μνημόνιο είναι οι «κόκκινες γραμμές» άμυνας αλλά και άλλοθι της κυβέρνησης και αυτή τη φορά.